Βρήκαν τους Σέρβους κλέφτες τουριστικών λεωφορείων..

Εξιχνιάστηκαν από αστυνομικούς της Υποδιεύθυνσης Ασφαλείας Κατερίνης σε συνεργασία με αστυνομικούς της Διεύθυνσης Διεθνούς Αστυνομικής Συνεργασίας του Αρχηγείου της Ελληνικής Αστυνομίας δύο περιπτώσεις κλοπών τουριστικών λεωφορείων που έλαβαν χώρα σε περιοχές της Κατερίνης..

Σχηματίστηκε δικογραφία για διακεκριμένες περιπτώσεις κλοπών σε βάρος τριών υπηκόων Σερβίας 33, 35 και 38 ετών, οι οποίοι ταυτοποιήθηκαν ως οι δράστες των κλοπών.

Ειδικότερα, εξιχνιάστηκαν οι ακόλουθες περιπτώσεις κλοπών:

- την 22.10.2010 στην Κατερίνη Πιερίας, ο 35χρονος και ο 38χρονος αφαίρεσαν από κοινού τουριστικό λεωφορείο μίας 64χρονης ημεδαπής, στο οποίο τοποθέτησαν πλαστές πινακίδες κυκλοφορίας και το μετέφεραν μέσω του Συνοριακού Σταθμού Ευζώνων στη Σερβία. Ακολούθως, με την χρήση πλαστών εγγράφων το λεωφορείο πουλήθηκε στο Λίβανο, όπου και εντοπίστηκε από τις Αρχές του Λιβάνου.

- την 18.06.2013 στην Παραλία Κατερίνης, ο 33χρονος και ο 38χρονος αφαίρεσαν από κοινού τουριστικό λεωφορείο ιδιοκτησίας ρουμάνικης εταιρείας, στο οποίο τοποθέτησαν πλαστές πινακίδες κυκλοφορίας και το μετέφεραν μέσω του Συνοριακού Σταθμού Ευζώνων στη Σερβία. Το λεωφορείο εντοπίστηκε από τις Αρχές της Σερβίας.

Τα λεωφορεία κατασχέθηκαν και θα αποδόθηκαν στους νόμιμους κάτοχους τους.

Η δικογραφία που σχηματίστηκε σε βάρος των προαναφερόμενων, θα αποσταλεί στον κ. Εισαγγελέα Πλημμελειοδικών Κατερίνης.

Προανάκριση διενεργείται από την Υποδιεύθυνση Ασφαλείας Κατερίνης, ενώ οι αστυνομικές έρευνες συνεχίζονται για την πλήρη διαλεύκανση της υπόθεσης στο πλαίσιο της διεθνούς αστυνομικής συνεργασίας.

Κραυγή αγωνίας από αξιωματικό στον Έβρο-"Μου κόβουν το ρεύμα-Καλή σας Ανάσταση"

Κραυγή απόγνωση και αγωνίας από αξιωματικό που υπηρετεί στον Έβρο. Το κείμενο χωρίς πολλά λόγια αφιερώνεται σ΄ όσους έφεραν τους Έλληνες στρατιωτικούς σ΄ αυτό το σημείο εξαθλίωσης που περιγράφει ο αξιωματικός. Η αξιοπρέπειά του προκύπτει από τον τρόπο γραφής του. Δεν υπερβάλλει.


Και στο τέλος εύχεται σ΄ αυτούς που τον έφεραν σ΄ αυτή τη κατάσταση Καλή Ανάσταση. Την οποία ο ίδιος και η οικογένειά του θα την περάσουν πολύ δύσκολα. Χωρίς ρεύμα!


Συγχαρητήρια λοιπόν σ΄ όσους πολύ εύκολα προσπερνούν αυτή την πραγματικότητα με δηλώσεις και στους άλλους που ασχολούνται με το αν κάποιος υφιστάμενός τους τόλμησε να πει ότι τα πράγματα είναι δύσκολα και κάτι πρέπει να γίνει. Και στους άλλους που έχουν δει την απόγνωση των συναδέλφων τους ως άρμα που θα τους πάει σε αξιώματα και θέσεις.

Ας καθήσουν τώρα να βρουν πως αυτός ο αξιωματικός έφθασε στο σημείο να στείλει αυτή την επιστολή στο kranos.gr και στο Onalert. Ελπίζουμε να "σπαταλήσουν" λίγο από τον πολύτιμο χρόνο τους για την διαβάσουν.Η ΕΠΙΣΤΟΛΗ

Επικοινωνώ μαζί σας σήμερα, έχοντας τηρήσει μέχρι τώρα, την αξιοπρεπή σιγή και απόσταση που επιβάλλει το σχήμα της επαγγελματικής μου ιδιότητας, αλλά και η αυτεπιβαλλόμενη αξιοπρέπεια του μαχόμενου Έλληνα βιοπαλαιστή.

Αξιωματικός του Στρατού Ξηράς επί 30 συναπτά έτη, ανέλαβα με αγόγγυστη προσήλωση, τα υψηλά καθήκοντα που μου ανέθεσε η Πατρίδα μου...
και μέχρι σήμερα, όπως μαρτυρούν και οι περιοδικές αξιολογήσεις των προϊσταμένων μου, ανταποκρίθηκα επιτυχώς.

Οικογενειάρχης κατ΄ επιλογήν

πολύτεκνος κατά συνείδηση υπηρέτησα τα μισά και παραπάνω έτη της θητείας μου στον Βόρειο Έβρο, προσαρμόζοντας τις ανάγκες της υπηρεσίας στην ζωή μου, μια και παντρεύτηκα εδώ, αγόρασα (επί δανείω) σπίτι εδώ, μεγαλώνω τρία παλληκάρια εδώ, και προσδοκώ να τελειώσω τον βίο μου εδώ, στο μεθοριακό μετερίζι του Ελληνισμού.

Βίωσα εδώ και δεκαετίες, την αμετροεπή οικονομική μας πολιτική, και τέθηκα εκόντας-άκοντας πάντα πρώτος στην κάθε κυβερνητική απόφαση, προσαρμόζοντας επί δεκαετίες την ζωή μου, σε ένα πληθωρισμένο βιοπορισμό, που ποτέ ο μισθός δεν επαρκούσε, αλλά έστω και με δανεισμό, κατάφερνε να διατηρήσει εμένα και την οικογένειά μου στα όρια της αξιοπρέπειας, ίσα-ίσα για να μπορώ να εκπληρώσω την αποστολή μου.

Εδώ και τρία χρόνια, βιώνω και την τελευταία πράξη της αδικίας, στο πρόσωπο μου, στην ιδιότητά μου και στην οικογένειά μου, με την πρωτοφανή στα χρονικά συρρίκνωση των ήδη μέχρι τότε πληθωρισμένων και στερουμένων ισολογισμού (έναντι των πραγματικών αναγκών διαβίωσης) αποδοχών μου.

Και πάλι δεν ομίλησα. Και πάλι αγόγγυστα σήκωσα το βάρος και την στέρηση, συνηθισμένος στην λιτή ζωή του στρατιώτη. Αλλά μάλλον, άνοιξα την όρεξη του τιμητή του έργου μου, να συνεχίζει να μου στερεί σταδιακά εδώ και τρία χρόνια, κομμάτι - κομμάτι την αξιοπρέπειά μου. Έτσι, κοντεύοντας τα 50 μου χρόνια, είδα μέρα την μέρα, να μου αποδομούν, ότι προσπάθησα να φτιάξω τίμια για την οικογένειά μου.
Έγινα αρχικά ασυνεπής οφειλέτης των πιστωτικών ιδρυμάτων, τα οποία με ψυχρή λογιστική τόκισαν την ασυνέπειά μου και την έφεραν στην πλήρη αδυναμία εξόφλησης.
Αναγκάστηκα να ζητήσω δικαιοσύνη και μετά κόπων και βασάνων, έφτασα να αιτηθώ το κούρεμα που προβλέπει ο Νόμος Κατσέλη περί υπερχρεωμένων νοικοκυριών.

Έφτασα στο σημείο, να χάσω το ένα και μοναδικό αυτοκίνητο , νομή και αυτό της τράπεζας που ψυχρά το κατάσχεσε.

Αθέτησα αναγκαστικά να εξοφλήσω τα χρέη μου στην εφορία για το 2012 (μια και το ασύλληπτο για μένα ποσό των 2817 ευρώ, αδυνατώ από πέρισυ να το πληρώσω έστω και τμηματικά).

Είδα το υπόλοιπο των αποδοχών μου από τα Χριστούγεννα να συρρικνώνεται στα 500 ευρώ μηνιαίως (ακόμα και σήμερα τόσα παίρνω), βίωσα και βιώνω την ανεργία της συζύγου μου, ζώ την ειρωνεία της ανακοίνωσης της πρόσληψής της στον ίδιο φορέα και με την ίδια ειδικότητα εδώ και 40 μέρες, αλλά ακόμη να την καλέσουν να εργασθεί (βλέπεις δεν αρκεί να πρωτεύσεις σε ένα διαγωνισμό, δεν αρκεί να το ανακοινώσουν εγγράφως, χρειάζεται και επιβεβαίωση από τον ΑΣΕΠ και έκδοση ΦΕΚ και ότι άλλο μπορείς να φανταστείς, για να μπορέσει μια πολύτεκνη μάνα, με 3 πτυχία αναγνωρισμένα από το κράτος και άλλα επικουρικά προσόντα να εργασθεί για λίγους μήνες και να ταΐσει τα παιδιά της).
Έζησα την ειρωνεία της στέρησης των παγίων οδοιπορικών παραμεθορίου, λες και 200 ευρώ και αυτά με κρατήσεις, έβαλαν μέσα τον κρατικό προϋπολογισμό.

Έζησα παράλληλα την διακοπή του ισόβιου πολυτεκνικού επιδόματος της συζύγου μου από τον ΟΓΑ , λες και η διατίμηση των 320 ευρώ το δίμηνο μπορεί να αντισταθμίσει τις ανάγκες μιας πολύτεκνης μάνας να μεγαλώσει τα παιδιά της.

Δέχτηκα σιωπηρά να διακανονίζω μήνα τον μήνα επί 3 χρόνια τις οφειλές μου στην ΔΕΗ -μια αδιάκοπη στέρηση του υπολοίπου των πενιχρών αποδοχών μου, χωρίς έλεος, υπό την απειλή της στέρησης του αγαθού του ηλεκτρισμού.
Ζήσαμε με τα παιδιά μου και την γυναίκα μου, αυτό το χειμώνα εδώ πάνω, με κρύο, στερούμενοι εδώ και δύο χειμώνες το πετρέλαιο, μια και οι τιμές ήταν απαγορευτικές. Τρυπήσαμε τους τοίχους και βγάλαμε καπνοδόχους, ξεθάψαμε σόμπες από τις αποθήκες των παππούδων, μαζέψαμε ξύλα και τα κάψαμε, ανάψαμε καλοριφέρ ηλεκτρικά, κλιματιστικά και ότι άλλο βρήκαμε για να ζεστάνουμε το σπίτι μας.

Και τους τελευταίους δύο μήνες, ήρθε και η κορύφωση.
Η ΔΕΗ, συνεπής συνέταιρος μου κάθε μήνα εδώ και τρία χρόνια, μας έστειλε το λογαριασμό της.

Απελπισμένα ζήτησα πριν ένα μήνα διακανονισμό εκ νέου, και πήρα την απάντηση να πληρώσω σε 4 δόσεις από 300 ευρώ.

Και το δέχτηκα. Και πλήρωσα μια δόση. Και πριν μια εβδομάδα, ήρθε και ο εξοφλητικός λογαριασμός, να μου φορτώσει συνολικά (μαζί με τα οφειλόμενα) να πληρώσω 2785 ευρώ, μέχρι τις 29 Απριλίου. Με ειδοποίηση διακοπής ηλεκτρικού ρεύματος.
Και σήμερα, 1η Μαΐου, πήγα στην τοπική ΔΕΗ, για να εισπράξω την απάντηση, ότι δεν ανήκω στις κοινωνικές ομάδες που ευεργετούνται από τον διακανονισμό πολλαπλών (έως 48 δόσεων) λόγω υψηλής κατανάλωσης και λόγω εισοδήματος, ότι δεν γίνεται διακανονισμός πάνω σε ήδη συναφθέντα διακανονισμό που μάλιστα αθετήθηκε (πέρασε βλέπεις ο Απρίλιος), ότι οφείλω να καταβάλω άμεσα το ποσό μέχρι την μετά το Πάσχα Τετάρτη 8-5-13(βλέπετε το ανθρωπιστικό πρόσωπο των κοινωφελών υπηρεσιών περιορίζεται μόνο στις ημέρες των θρησκευτικών αργιών), ή το ήμισυ αυτού και να αιτηθώ εκ νέου διακανονισμό -και να παρακαλέσω να εγκριθεί νέος με 1-2 δόσεις σύν τα τρέχοντα που θα έρθουν-, ειδάλλως, τα κεντρικά -μου το τόνισαν αυτό αποποιούμενοι πάσης προσωπικής ευθύνης και εν πλήρη κατανοήσει του προβλήματός μου- θα αποστείλουν εντολή σε εργολάβο να μου διακόψει την παροχή.
Κι εγώ κοιτάζοντας το τελευταίο εκατοστάρικο -από τα 5 της τελευταίας μου μισθοδοσίας- αποχώρησα ευχόμενος στους υπαλλήλους καλό Πάσχα.

Αυτή την μεγάλη Τετάρτη, 1-5-13, η αξιοπρέπεια ενός ακόμη σιωπηρά μαχόμενου Έλληνα πολίτη, Αξιωματικού εν ενεργεία στην Μεθόριο και πολύτεκνου οικογενειάρχη και συζύγου άνεργης -επιτυχούσης αλλά μη προσληφθήσας- έλαβε το ύστατο της πλήγμα. Αμέσως μετά τις κωδωνοκρουσίες της επερχόμενης Ανάστασης, το μόνο φως που θα απομείνει στο σπίτι και την οικογένειά μου, θα είναι το Άγιο Αναστάσιμο Φως στην λαμπάδα και στο κανδήλι (για όσο υπάρχει λάδι να κάψει).

Κι εγώ αγόγγυστος, χωρίς επιρροή από τα προαναφερόμενα, αύριο το πρωί όπως και κάθε μέρα που θα ακολουθήσει, θα φορέσω την στολή μου και θα σταθώ εν πλήρη αφοσίωση όρθιος στο στρατιωτικό τμήμα που διοικώ και θα ασκήσω ανεπηρέαστος τα καθήκοντά μου, με απόλυτο γνώμονα το συμφέρον της υπηρεσίας μου.

Ζητώ συγνώμη, αν η ανθρώπινη ανεπάρκειά μου, μειώνει την αυτεπάγγελτη απαίτηση των συν-Ελλήνων που με θέλουν στην έπαλξή μου, περήφανο Στρατιώτη. Υπόσχομαι να μην τους απογοητεύσω, παρά τις προσωπικές στερήσεις μου.

Αδυνατώντας όμως, να ανταποκριθώ πλέον στην επιβίωση της οικογένειάς μου, θεώρησα σωστό, να τολμήσω να δημοσιεύσω το πρόβλημά μου, ελπίζοντας τουλάχιστον στην κατά το μέτρο του δυνατού ανταπόκριση κάποιων αρμοδίων.

Με την εναπομένουσα αξιοπρέπεια εκ μέρους μου και της οικογένειάς μου, που καλείται να ανέβει κι άλλο Γολγοθά, σας εύχομαι Καλή Ανάσταση. 

http://greeknation.blogspot.gr

Αποκαλυψη σοκ..Βόμβα θανάτου το νεκροτομείο Αθηνών –Υπάλληλος νεκρός από φυματίωση

Σε βόμβα θανάτου έχει μετατραπεί το νεκροτομείο που ανήκει στην Ιατροδικαστική υπηρεσία της Αθήνας και βρίσκεται...

ακριβώς δίπλα από το Λαϊκό Νοσοκομείο, στο Γουδί.

Σύμφωνα με έγκυρες πληροφορίες του directnews.gr, πριν από λίγες μέρες έχασε τη ζωή του από φυματίωση, που όπως όλα δείχνουν κόλλησε από «αζήτητο πτώμα» ο 62χρονος υπάλληλος Ν.Α., ενώ με μυκοβακτηρίδιο της φυματίωσης βρέθηκε να πάσχει και μία υπάλληλος του νεκροτομείου, η οποία βρίσκεται σε αναρρωτική άδεια.

Ωστόσο, το σοβαρό αυτό γεγονός κρατήθηκε ως επτασφράγιστο μυστικό από το υπουργείο Δικαιοσύνης, με αποτέλεσμα δεκάδες άνθρωποι που επισκέπτονται το νεκροτομείο (συγγενείς νεκρών που νεκροτομούνται, υπάλληλοι γραφείων κηδειών κ. ά.) να κινδυνεύουν, αφού η συγκεκριμένη νόσος μεταδίδεται, όταν τα άτομα που νοσούν, βήχουν, φτερνίζονται, ή ακόμα και με τα σταγονίδια του σάλιου όταν ομιλούν.

Επειδή με την υγεία και ακόμα περισσότερο με τη ζωή των ανθρώπων δεν μπορεί να παίζει οποιοσδήποτε, προκειμένου να συγκαλύψει τον απαράδεκτο τρόπο λειτουργίας του μεγαλύτερου νεκροτομείου της χώρας, θα πρέπει το υπουργείο Δικαιοσύνης να δώσει άμεσες και πειστικές εξηγήσεις για το τεράστιο αυτό θέμα.

Η Ελλάδα ζητά το δικαίωμα στην ιστορική μνήμη

Αφού επί έναν αιώνα περίπου κλαίει για τους νεκρούς της, εκείνο που ζητά η Ελλάδα του σήμερα δεν είναι οι χαμένες πατρίδες, αλλά το δικαίωμα στην ιστορική μνήμη

Δεν γνωρίζω αν οφείλεται σε αντιπολιτευτική τακτική ή επιδιώκεται κάποια ρήξη στη συνοχή του τουρκικού κράτους, το οποίο μόνο με αντιδημοκρατικές πρακτικές διατηρείται ακόμη ακέραιο. Επειδή όμως, κάθε τι που συμβαίνει στις γειτονικές μας χώρες, οι οποίες όλες -μα, όλες- δεν κρύβουν τις επεκτατικές βλέψεις τους σε βάρος μας μάς ενδιαφέρει άμεσα, νομίζω πως θα ήταν ωφέλιμη η αναφορά στις συζητήσεις που γίνονται στην Τουρκία για το ζήτημα των γενοκτονιών, κυρίως των Αρμενίων.

Εξυπακούεται, πως αυτά που συνέβησαν κατά των Αρμενίων, δεν απέχουν αυτών που βίωσαν οι Πόντιοι -κυρίως-, οι Μικρασιάτες και οι Θρακιώτες. Σε πείσμα των τουρκολάγνων, αυτό το ζήτημα δεν μπορεί ποτέ να λυθεί, παρά μόνον με την αίτηση τουλάχιστον μιας συγγνώμης, όπως είναι άλλωστε η επίσημη τοποθέτηση όλων των προσφυγικών σωματείων.

Διαβάζουμε σε τουρκική εφημερίδα (Radical – tourkikanea), ότι είναι καιρός για την Τουρκία «να ειρηνεύσει με την ιστορία της». Μάλιστα, προχωρεί πολύ περισσότερο απ’ ό,τι εμείς εδώ, γράφοντας πως «δεν λεηλατήθηκαν μόνο οι περιουσίες της αρμενικής κοινότητας, αλλά ακόμη και τμήμα από τις γυναίκες και τα παιδιά τους, μοιράστηκαν μεταξύ των μουσουλμάνων Οθωμανών».

Η 24η Απριλίου 1915 ήταν η τροχιοδεικτική σφαίρα ενός ιδιαίτερα διευρυμένου σχεδίου πολιτικής, που θα άρχιζε ένα μήνα αργότερα με σκοπό να καταστήσει ασήμαντη και εντέλει να εξαφανίσει την αρμενική -κατ’ αρχήν- παρουσία πάνω στα εδάφη της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Δεν επρόκειτο μόνο για πληθυσμιακή πολιτική. Τμήμα αυτής της πολιτικής ήταν και η κατάσχεση των περιουσιών από το κράτος και από τους μουσουλμάνους Οθωμανούς.

Έρχονται σήμερα οι Τούρκοι, να προσθέσουν ένα ιδιαίτερο στοιχείο, το οποίο η ελληνική βιβλιογραφία είτε αντιπαρέρχεται είτε δεν φωτίζει αρκετά. Ότι ο ξαφνικός πλουτισμός, γράφει η τουρκική εφημερίδα, σε αρκετές τουρκικές οικογένειες σε διάφορες πόλεις κατά την δεκαετία του 1920, δεν οφειλόταν σε ταχεία οικονομική ανάπτυξη, αλλά στις λεηλατημένες περιουσίες των εξαλειφθέντων χριστιανών.

Το 1915, πέρα από τους Αρμένιους, είναι επίσης η στιγμή μιας μεγάλης σφαγής των Ασσύριων στα Ν.Α. της Ανατολίας. Η δε πολιτική μετεγκατάστασης που άρχισε πριν από το 1914 σε βάρος των Ελλήνων του Αιγαίου, συνεχίστηκε με διάφορες σφαγές. Υπό το πρόσχημα της καταπολέμησης ανταρτικών ομάδων, που αποτελούνταν από Έλληνες, σχεδόν όλη η περιοχή της μαύρης Θάλασσας μέχρι το 1923 είχε εκκαθαριστεί από τους Έλληνες κατοίκους της.

Προσέξτε ένα άλλο στοιχείο που προσθέτουν οι Τούρκοι: «Ένοχοι δεν είναι μόνον η ηγεσία του «Ένωση και Πρόοδος» (σημ.: ο Κεμάλ, δηλαδή). Τούρκοι, Κούρδοι, Τσερκέζοι… μεγάλο τμήμα των Οθωμανών Μουσουλμάνων, στήριξαν την πολιτική της ηγεσίας του «Ένωση και Πρόοδος» για εκκαθάριση της Ανατολίας από χριστιανούς. Ακόμη και αν δεν μετείχαν στις σφαγές, ακόμη και αν δεν πήραν μερίδιο από τα δημευθέντα, βρίσκονταν στην πλειοψηφία που στήριξαν παρακολουθώντας αυτά που γίνονταν και παραμένοντας σιωπηλοί».

Όπως καίρια αναφέρει ο κ. Τανέρ Ακσάμ, η παρουσία της νέας Τουρκίας καυτηριάστηκε με αυτήν την εξαφάνιση. Αυτό ήταν κάτι με πολύ σημαντικές τραυματικές επιπτώσεις στην κοινωνική συνείδηση, και οι εκφάνσεις του συνεχίζονται μέχρι σήμερα.

Η Ελλάδα του σήμερα, αφού επί έναν αιώνα περίπου κλαίει για τους νεκρούς της, εκείνο που ζητά δεν είναι η επαναπόκτηση απολεσθέντων εδαφών. Είναι το δικαίωμα στην ιστορική μνήμη. Αυτό το δικαίωμα θα έπρεπε να διεκδικεί το ελληνικό ΥΠΕΞ, ενημερώνοντας ταυτόχρονα αδιαλείπτως την διεθνή κοινότητα, ότι η επιβουλή των γειτόνων συνεχίζεται.

voria.gr

ΜΕΓΑΛΗ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΤΟΥ 1944 Η μαρτυρική μέρα της Κρυοπηγής Πρέβεζας

"Η Μεγάλη Παρασκευή του 1944 ήταν η 'μαύρη Παρασκευή' για την Κρυοπηγή. Μοιρολόγια και θρήνοι σε κάθε γειτονιά. Οι καμπάνες χτυπούσαν πένθιμα για τους αδικοχαμένους και όχι μόνο για τον Χριστό".

Με αυτά τα λόγια, ο πρόεδρος του Πολιτιστικού Συλλόγου Κρυοπηγής (Πρέβεζας) Βαγγέλης Τσούτσης αφηγείται στο Αθηναικό Πρακτορείο πώς η εκτέλεση, από τους Γερμανούς, 23 κατοίκων του χωριού, τη Μεγάλη Παρασκευή του 1944 σημάδεψε τη μικρή κοινωνία, η οποία επί 69 χρόνια βιώνει την ιδιαίτερη αυτή ημέρα της Ορθοδοξίας ακόμη πιο μελαγχολικά επικαιροποιώντας, παράλληλα, τα αίτημά της να χαρακτηριστεί το χωριό "μαρτυρικό".

"Το χωριό ανταποκρίθηκε στο πρόσταγμα της ιστορίας και συμμετείχε στην Αντίσταση εναντίον των κατακτητών. Στην Κρυοπηγή υπήρχε ένοπλο τμήμα του ΕΛΑΣ που υπαγόταν σε Σύνταγμα του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ. Οι Γερμανοί το πληροφορήθηκαν και άρχισαν τις αιφνιδιαστικές εμφανίσεις στο χωριό"αναφέρει ο κ. Τσούτσης.

"Ένα πρωί του Μάρτη, οι Γερμανοί εισέβαλαν στο χωριό. Οι κάτοικοι θεώρησαν πως και αυτή τη φορά είχαν έρθει για εκφοβισμό και για να λεηλατήσουν, να κάνουν πλιάτσικο στις αποθήκες με τις προμήθειες, να αρπάξουν τρόφιμα και ζώα. Όμως, ο γερμανικός στρατός εγκαταστάθηκε στην Κρυοπηγή. Αμέσως άρχισαν τις έρευνες για να εντοπίσουν αντάρτες και πυρομαχικά" προσθέτει.

Σύμφωνα με μαρτυρίες ηλικιωμένων, ένα μικρό τραπέζι στο Δημοτικό Σχολείο που έγραφε ΕΑΜ τους εξόργισε. Έκαψαν δύο σπίτια και συνέλαβαν 28 άνδρες, από 18 έως 50 ετών. Τους οδήγησαν αρχικά στην Πρέβεζα, στη συνέχεια τους μετέφεραν στο Αγρίνιο, όπου ήταν το αρχηγείο των κατοχικών δυνάμεων στην Δυτική Ελλάδα. Εκεί, τους κράτησαν φυλακισμένους για έναν μήνα. Τη Μεγάλη Παρασκευή του 1944 τους εκτέλεσαν, μαζί με άλλους 120 πατριώτες, στη θέση Αγία Τριάδα, ενώ κρέμασαν άλλους τρεις στην πλατεία του Αγρινίου. Οι πέντε από τους 28 συλληφθέντες γλίτωσαν γιατί είχαν μεταφερθεί βαριά ασθενείς σε νοσοκομείο.

Ο λόγος, όπως μας αναφέρει ο κ. Τσούτσης, ήταν το σαμποτάζ εναντίον των Γερμανών, στη σιδηροδρομική γραμμή στο Κρυονέρι - Αγρίνιο. Η εντολή που ακολούθησε ήταν, για κάθε νεκρό Γερμανό, να εκτελούνται 10 Έλληνες. Οι μνήμες των ηλικιωμένων στο χωριό παραμένουν ζωντανές. Ήταν 3 τα ξημερώματα της Μεγάλης Παρασκευής του ʼ44, όταν στο χωριό έφτασε το θλιβερό νέο. Οι 23 συγχωριανοί τους, που είχαν συλληφθεί από τον στρατό κατοχής, εκτελέστηκαν στην Αγία Μαρίνα Αγρινίου.

Τη μνήμη των Κρυοπηγητών, που εκτελέσθηκαν στο Αγρίνιο, τιμά ο Δήμος της Πρέβεζας και φέτος, τη Μεγάλη Παρασκευή, στις 11 το πρωί, στο μνημείο εκτελεσθέντων στο χωριό, όπου θα τελεστεί, το καθιερωμένο επίσημο μνημόσυνο. Τα οστά αρκετών εκ των εκτελεσθέντων μεταφέρθηκαν το 1981 στην Κρυοπηγή, από το Αγρίνιο.

Η ελπίδα των κατοίκων και των φορέων στην Κρυοπηγή είναι ότι, κάποια στιγμή θα εισακουστεί το αίτημα για ανακήρυξη του χωριού τους σε "Μαρτυρική Κοινότητα".

"Θαρρεί κανείς πως ακούει ακόμη και σήμερα τις σπαρακτικές φωνές στα δρομάκια της Κρυοπηγής ... Η ζωή δεν μετριέται με αριθμούς. Δεν είναι μόνο εκείνοι που έφυγαν. Πίσω τους άφησαν δράματα" αναφέρει χαρακτηριστικά ο πρόεδρος του Πολιτιστικού Συλλόγου.

Γερμανικές αποζημιώσεις διεκδικούν τα μαρτυρικά χωριά στο Ζαγόρι

Στο μεταξύ, με ομόφωνη απόφασή του, το Δημοτικό Συμβούλιο Ζαγορίου ενέκρινε σε πρόσφατη συνεδρίασή του την εισήγηση του Δημάρχου Γαβριήλ Παπαναστασίου, να συγκεντρωθούν υπογραφές στον Δήμο για γερμανικές αποζημιώσεις, με πρωτοβουλία των Τοπικών Συμβουλίων και εκπροσώπων των Τοπικών Κοινοτήτων του Δήμου.

Σύμφωνα με την εισήγηση, η απόφαση αυτή θα σταλεί σε όλους τους Δήμους της χώρας, ενώ θα υπάρξει και συνεργασία με πρόσωπα και φορείς που ασχολούνται ήδη με το θέμα, για την προώθησή του και για περαιτέρω ενέργειες.

Αξίζει να σημειωθεί ότι, τα περισσότερα χωριά του Ζαγορίου έχουν χαρακτηριστεί μαρτυρικά, καθώς οι Γερμανοί κατακτητές έκαψαν εκατοντάδες σπίτια και εκτέλεσαν πολίτες. Η πρώτη Κυριακή του Ιουλίου είναι "Ημέρα Μνήμης" για το Ζαγόρι.

Ο ΚΑΛΟΣ ΜΑΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ Σαν σήμερα "έφυγε" ο Θανάσης Βέγγος

Δυο χρόνια συμπληρώθηκαν από το θάνατο του Θανάση Βέγγου, του ηθοποιού που άφησε ανεξίτηλο το σημάδι του στην ιστορία του ελληνικού κινηματογράφου. «Δουλεύω με το ένστικτο, δεν έχω κανένα ταλέντο, μόνο αυτή τη φάτσα», έλεγε ο ίδιος.«Εδώ είναι αποτυπωμένη όλη η μιζέρια, όλη η δυστυχία, όλος ο πόνος του ασήμαντου Έλληνα».

Γεννημένος το Μάιο του 1927 στον Πειραιά, από φτωχή οικογένεια, ο Θανάσης Βέγγος έκανε πολλές δουλειές για να τα βγάλει πέρα, ενώ παράλληλα έβγαινε για διάφορα μικροθελήματα στη γειτονιά. Ο πατέρας του ήταν δημόσιος υπάλληλος, ο οποίος έχασε τη θέση του εξαιτίας των αριστερών του φρονημάτων. Οι ιδέες του πατέρα του εξόρισαν και τον Θανάση. Από το 1948 έως το 1950 βρέθηκε στη Μακρόνησο, όπου γνώρισε τον σκηνοθέτη που έμελλε να είναι το «κλειδί» που θα του άνοιγε τις πόρτες του κινηματογράφου, τον Νίκο Κούνδουρο.

Ο σκηνοθέτης, μιλώντας στο tvxs, περιγράφει τον Βέγγο ως έναν άνθρωπο που ακολουθούσε την δική του προσωπική γραμμή, χωρίς να καταφεύγει σε πολιτικές ταμπέλες. «Ο Βέγγος την αντίστασή του την έκανε παίζοντας, την έκανε με τον τρόπο που εκφραζόταν. Μία στάση ζωής απόλυτα συνυφασμένη με τον Ρωμιό τον κυνηγημένο, τον φουκαρά, τον κουρασμένο. Ήταν απολιτικός τελείως. Την πολιτική του την ασκούσε μέσα από τους ρόλους του», εξηγεί.

Ο Κούνδουρος, όταν έφυγαν από την Μακρόνησο, υποσχέθηκε στον Βέγγο να του δώσει δουλειά. Κάπως έτσι, εκείνος βρέθηκε στα γυρίσματα της «Μαγικής Πόλης» το 1954 . Για τα επόμενα πέντε χρόνια έπαιξε μικρούς ρόλους σε πολλές ιστορικές ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου, όπως στον«Δράκο», τον «Ηλία του 16ου» και το «Ποτέ την Κυριακή», ενώ ταυτόχρονα εργαζόταν ως φροντιστής. Ο πρώτος του μεγάλος ρόλος ήρθε το 1960 με την ταινία «Οι δοσατζήδες».

Παρόλο που ο Βέγγος στάθηκε τυχερός στο κινηματογραφικό του ξεκίνημα, δεν συνέβη το ίδιο με το θεατρικό, υποστηρίζει ο Κώστας Γεωργουσόπουλος. «Έζησα θυμάμαι ένα προσωπικό δράμα του Βέγγου που αφορούσε το θεατρικό του ξεκίνημα. Για να παίξεις τότε στο θέατρο έπρεπε να έχεις άδεια ασκήσεως επαγγέλματος. Για να μπορούσες να αποκτήσεις την άδεια έπρεπε να έχεις περάσει από μία δραματική σχολή. Ακολούθως, για να πας σε μία σχολή απαραίτητη προϋπόθεση ήταν να έχεις απολυτήριο γυμνασίου. Ο Βέγγος δεν είχε τελειώσει το σχολείο. Έτσι έδινε συνέχεια εξετάσεις σε μία ειδική επιτροπή που λεγόταν «εκτάκτων ταλέντων».

Έδωσε 4 φορές, από το '54 έως το '61 και η επιτροπή με φανερή αμηχανία δεν του έδινε την άδεια παρόλο που με μερικά από τα μέλη της ο Βέγγος είχε συνεργαστεί στο παρελθόν στον κινηματογράφο. Έκανε δικά του πράγματα. Όταν τελείωνε του έλεγαν τα μέλη της επιτροπής όπως ο Παπαμιχαήλ ή η Χατζηαργύρη να έρθει ξανά και την επόμενη φορά να έχει μάθει ένα συγκεκριμένο ρόλο, ένα κείμενο. Εκείνος όμως συνέχιζε με το ίδιο δικό του ρεπερτόριο ώσπου την τελευταία φορά υποπτεύομαι ότι τον σεβάστηκαν και του την έδωσαν», διηγείται.

Επαγγελματίας ηθοποιός πλέον, μπορούσε να παίζει και στο θέατρο, όπου ωστόσο περιορίστηκε σε επιθεωρήσεις. Αργότερα, εμφανίστηκε τρεις φορές στην Επίδαυρο, σε έργα του Αριστοφάνη. Στον κινηματογράφο όμως συνεχίζει να ανθίζει. Σε συνεργασία με τον σκηνοθέτη Πάνο Γλυκοφρύδητελειοποιεί την περσόνα του νευρικού Έλληνα, που δεν σταματά ποτέ να τρέχει. Τότε ζει τις πρώτες του μεγάλες επιτυχίες, με ταινίες όπως το «Ψηλά τα χέρια, Χίτλερ» και το «Πολυτεχνίτης και ερημοσπίτης», οι οποίες αναγνωρίζονται και ως κοινωνιολογικά ντοκουμέντα.

Το 1964 ιδρύει την δική του εταιρεία παραγωγής, με την επωνυμία «ΘΒ-Ταινίες Γέλιου». Πολλές φορές πέρασε σε ρόλο σκηνοθέτη και από το 1965 έως το 1967 δημιούργησε πολλές κλασικές κωμωδίες. Με την ταινία «Τι έκανες στον πόλεμο, Θανάση;», σε σκηνοθεσία Ντίνου Κατσουρίδη, κερδίζει το 1971 στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης τα βραβεία κριτικών και κοινού.
Δεν σταμάτησε ποτέ να παίζει στο σινεμά. Την δεκαετία του '90 έπαιξε σε σημαντικές ταινίες του νέου ελληνικού κινηματογράφου, όπως στο «Βλέμμα του Οδυσσέα» του Θόδωρου Αγγελόπουλου, αλλά και το «Όλα είναι δρόμος» του Παντελή Βούλγαρη. Η τελευταία του εμφάνιση ήταν στην ταινία του Νίκου Τζίμα, «Το πέταγμα του κύκνου». Συνολικά, ο Θανάσης Βέγγος έπαιξε σε πάνω από 100 ταινίες, στις μισές από τις οποίες είχε τον πρωταγωνιστικό ρόλο.

Μια σεμνή και αξιαγάπητη προσωπικότητα, ο Θανάσης Βέγγος, σύμφωνα με τον Κ. Γεωργουσόπουλο,«ήταν ένας σύγχρονος Καραγκιόζης με μία θεμελιώδη διαφορά. Ο Καραγκιόζης ο παραδοσιακός, που είναι ένας φτωχός, παρίας, περιθωριακός που προσπαθεί να επιβιώσει, δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς το Σαράϊ τού Πασά. Ο Βέγγος ήταν ένας παρίας που προσπαθεί να επιβιώσει αλλάζοντας κι εκείνος συνεχώς δουλειές, χωρίς όμως να εξαρτάται από ένα αντίστοιχο παλάτι. Ο Βέγγος το υπονόμευε συνεχώς και ήταν εναντίον της εξουσίας. Ένας αναρχούμενος άνθρωπος που δεν άλλαξε ποτέ, χωρίς να διακρίνεται από την επαναστατική επιθετικότητα της εποχής».

Εύβοια: Άγρια ληστεία στην Ερέτρια..Τον λήστεψαν και έριξαν το φορτηγάκι με τα τσιγάρα στον γκρεμό - Φωτό!

Άγρια ληστεία το πρωί στην Ερέτρια - Οι δράστες είχαν στήσει ενέδρα και αιφνιδίασαν τον οδηγό του φορτηγού που βλέπετε στον γκρεμό Eφιαλτική ληστεία σημειώθηκε στις 08.30 το πρωί στον Mαλακώντα Eρέτριας.

Tέσσερις ένοπλοι ακινητοποίησαν λευκό φορτηγάκι γνωστής αντιπροσωπείας τσιγάρων της Xαλκίδας και με την απειλή των όπλων κατέβασαν κάτω τον οδηγό. Oι δύο ληστές επιβιβάστηκαν στο λευκό φορτηγάκι και έφυγαν προς το Bασιλικό και οι άλλοι δύο επιβιβάστηκαν σε ένα ασημί IX και έφυγαν προς την ίδια κατεύθυνση. Λίγη ώρα αργότερα το λευκό φορτηγάκι βρέθηκε ντελαπαρισμένο (φωτο) σε γκρεμό κοντά στο νεκροταφείο Bασιλικού. Στο σημείο βρέθηκαν ισχυρές αστυνομικές δυνάμεις και εξαπολύθηκε ανθρωποκυνηγητό για τον εντοπισμό των ληστών.